BIO

Nederlands - English


Joël Schuurmans België - 1986

Film heeft een magisch karakter en een adembenemende verleidingskracht. Beeld en
geluid zuigen je naar zich toe. Ze beklemmen, overweldigen en houden je in een greep. Je geeft je over aan de belevenis. De spanning bouwt op en je droomt weg. Even vergeet je je eigen bestaan. Kan je deze intense kijkervaring ook teweegbrengen bij de presentatie van tekeningen en schilderijen, vraagt Joël Schuurmans zich af.

Schuurmans verrijkt zijn tweedimensionaal teken- en schilderwerk met ruimtelijke elementen. Bekoort door de schoonheid van een tafel, tref je de luikjes in het blad aan, waarachter zijn werk verscholen zit. Een meubel is functioneel, aantrekkelijk en de plaatsing is erg belangrijk. Wanneer het in de ruimte staat, voelen mensen eraan en gebruiken het. Een ruimtelijke beleving die heel anders is dan een confrontatie met een kunstwerk. Deze soepele en natuurlijke omgang staat haaks op de eerder afstandelijke benadering van een kunstwerk. Net daarom bieden de meubels van Schuurmans veel potentieel om zijn tekeningen en schilderijen in te presenteren. Hij bevraagt onze omgang met gebruiks- en kunstwerkvoorwerpen en wisselt hun functies uit. Daardoor ervaar je kunstwerk en meubel als een geheel en dienen zijn meubels tot veel meer dan het louter tonen van zijn werk. Zijn interesse om met meubels te werken, brengt hem bij het ontwerperscollectief STIF (Structure Turns Into Form), waar hij sinds februari 2014 deel van uitmaakt. Zij wisselen ideeën uit en realiseren meubels en accessoires, wat een grote invloed heeft op Schuurmans' persoonlijke werk.

Schuurmans nodigt de kijker uit om zich in de ruimte te bewegen en de opstelling te onderzoeken. Zo ontdekt de kijker een verborgen schilderij of tekening, die geïntegreerd zijn in een ruimtelijk object. Eens ze in het oog springen, zijn ze slechts fragmentarisch te bekijken. In deze onvolkomenheid schuilt een hunkering naar meer, die nieuwsgierigheid wekt en een spanning opbouwt. Zijn aanpak is tegelijk doorzichtig en complex. Hij verbergt niet hoe zijn beeld of meubel tot stand komt en verhult medium noch naden van de in elkaar gezette delen. Toch slaagt hij in de lastige oefening om functionaliteit, esthetiek en beleving te verenigen tot een geheel.

Zijn beelden ademen een duistere, dramatische sfeer. Als uit een sluier van mist doemen personages of landschappen op uit een somber kleurenpalet. Scherp geschilderde taferelen, vervaagt Schuurmans tot floue beelden die hun geheimen niet prijsgeven. Net deze mysterieuze uitstraling intrigeert de kijker. Er schuilt een zekere kwetsbaarheid in zijn werken. De portretten zijn in zichzelf gekeerd en zich niet bewust van de kijker. Ze spreken door de emoties die uit hun uitdrukking of handelingen zijn af te lezen. Weidse landschappen vertalen dan weer de overweldigende schoonheid van de natuur. De integratie van deze werken in een ruimtelijke opstelling levert telkens weer een intieme beleving op.

De taal van cinema is nooit ver weg en geldt als een belangrijke inspiratiebron voor zijn werk. Schuurmans deconstrueert de filmtaal. Hij gebruikt reflectie of licht- en schaduwspel om transparantie of het vluchtige karakter van een beeld te benadrukken. Verder belicht hij fragmenten van zijn werk en stuurt zo de aandacht van de kijker. Schuurmans onderzoekt wat de individuele componenten, zo eigen aan het filmmedium, bijbrengen tot de ervaring van tweedimensionale beelden. Het gaat hem niet over het brengen van een verhaal, maar om het creëren van een sfeer.

Schuurmans kaart een interessant gegeven aan: hoe kijken we naar kunst? Een bezoeker staat gemiddeld negen seconden voor een kunstwerk staat. Hij werpt dus slechts een blik vooraleer hij verder gaat. Schuurmans vertraagt het kijkproces. Zijn manier van kijken beperkt zich niet tot het enkel aanbieden van een platte, illusionistische ruimte, wat de kijker meteen denkt te lezen. Hij activeert ook onze tastzin. Het aanraken van de meubels is heel prettig en het bevordert de gevoeligheid en het opnemen van het kunstwerk. Bijkomend moet de kijker ook zelf actief op zoek gaan om ten volle kan de kijkervaring te genieten. Een mooie ode aan het niet al te gemakkelijk willen ‘consumeren' van beelden.

***********************************************************************

Joël Schuurmans Belgium - 1986

Film is magical and has a way to seduce the audience with its images and sound. Films are powerful, overwhelming and they keep you fixated, you surrender to the experience. While the suspense rises you dream away. For a moment you even forget your own existence. Joël Schuurmans wonders whether it is possible to mimick this intense experience relying solely on drawings and paintings.

By using spatial elements Schuurmans enriches his two dimensional drawings and paintings. Pleasantly surprised by the beauty of a table you will discover little shutters in the tabletop, which, upon opening, reveal his work. A piece of furniture is functional, attractive and its placement crucial. When placed in a room people can touch and use it. This spatial experience is completely different from being confronted with a distant artwork. It is more flexible and natural. Therefore, the furniture Schuurmans uses gives him countless ways to present his drawings and paintings. He makes us question our use of utensils and works of art and reverses their function. Therefore, you experience the furniture and the work of art as a whole and the furniture really transcends the way of presenting his work. Because of his interest in working with furniture, he has joined the art collectif STIF (Structure Turns Into Form) in February 2014. They exchange ideas and create furniture and accessories, which have a great influence on the personal work of Schuurmans.

Schuurmans invites the visitor to move around in the room and to examine the installation. This way he is able to discover hidden paintings or drawings that are integrated into a spatial object. Once you are struck by the artwork, you look at them

fragmentarily. This imperfection holds in an urge for more, which generates curiosity and tension. His work is both transparent and complex. He does not hide how a sculpture or piece of furniture was made and reveals both the means and the seams of the different parts. By doing so, he succeeds combining functionality, aesthetics and experience as a whole. His images breathe darkness and drama. People and landscapes doom up behind a veil of mist from a bleak colour palette. Schuurmans turns sharply painted scenes into vague images that do not reveal their secrets. This mysterious feel intrigues the visitor. His work holds a certain vulnerability. The portraits are introverted and not aware of the visitors. They speak throughout their emotions, which can be read from their expressions and actions. Broad landscapes translate the overwhelming beauty of nature. The integration of these works in a dimensional setting creates an intimate experience.

The language of film is never far away and turns out to be an important source of inspiration for his work. Schuurmans deconstructs the language of film. He uses the reflection of light and shadow to accentuate the transparency or the hasty nature of the image. Furthermore, he illuminates parts of his work and this way guides the attention of the visitor. Schuurmans investigates what individual components, that are very specific for the film scene, can contribute to two dimensional images. His goal is not to tell a story but to create an atmosphere.

Schuurmans raises an interesting question: how do we perceive art? A visitor remains an average of 9 seconds looking at work of art. So he actually just glimpse at it before he moves on. Schuurmans delays the viewing process. His way of looking goes further than a flat illusionist space, which the viewer thinks to read automatically. He activates our sense of touch. Touching the furniture is very enjoyable and it stimulates the sensitivity and the absorbing of the artwork. In addition to this the visitor has to actively search to fully enjoy the viewing experience. A beautiful ode to the not so easy way of ‘consuming' images.